همان میسره شد چو روئین حصار

ز پولاد صد کوه بر پای کرد

به پائین او گنج را جای کرد

چو بر میمنه سازور گشت کار

جناح از هوا در زمین برد بیخ

پس آهنگ شد چون زمین چار میخ

جهاندار در قلبگه کرد جای