پشیمان شد از کرده پیمان خویش

وفا کن به چیزی که خود گفته ای

سکندر چو دانست کان ابلهان

دلیرند بر خون شاهنشهان

که برخاستش عصمت از جان خویش

فرو میرد امیدواری ز مرد

چو همسال را سر درآید بگرد