سپهرم بدانگونه پهلو درید

بدو گفت برخیز ازین خون و خاک

رها کن که در من رهائی نماند

چراغ مرا روشنائی نماند

که شد در جگر پهلویم ناپدید

تو ای پهلوان کامدی سوی من

نگهدار پهلو ز پهلوی من