که شد در جگر پهلویم ناپدید

رها کن که در من رهائی نماند

چراغ مرا روشنائی نماند

سپهرم بدانگونه پهلو درید

تو ای پهلوان کامدی سوی من

نگهدار پهلو ز پهلوی من

که با آنکه پهلو دریدم چو میغ