چو دستی که بر ما درازی کنی

همی آید از پهلویم بوی تیغ

سر سروران را رها کن ز دست

تو مشکن که ما را جهان خود شکست

به تاج کیان دست یازی کنی

نگهدار دستت که داراست این

نه پنهان چو روز آشکاراست این