نگهدار دستت که داراست این

تو مشکن که ما را جهان خود شکست

چو دستی که بر ما درازی کنی

به تاج کیان دست یازی کنی

نه پنهان چو روز آشکاراست این

چو گشت آفتاب مرا روی زرد

نقابی به من درکش از لاجورد