بدو گفت کای بهترین بخت من

به چاره گری با تو پیمان کنم

چو دارا شنید این دم دل نواز

به خواهشگری دیده را کرد باز

سزاوار پیرایه و تخت من

چه پرسی ز جانی به جان آمده

گلی در سموم خزان آمده