سزاوار پیرایه و تخت من

چو دارا شنید این دم دل نواز

به خواهشگری دیده را کرد باز

بدو گفت کای بهترین بخت من

چه پرسی ز جانی به جان آمده

گلی در سموم خزان آمده

جهان شربت هرکس از یخ سرشت