چوبرقی که در ابر دارد شتاب

بجز شربت ما که بر یخ نوشت

ز بی آبیم سینه سوزد درون

قدم تا سرم غرق دریای خون

لب از آب خالی و تن غرق آب

سبوئی که سوراخ باشد نخست

به موم و سریشم نگردد درست