که با روشنی به بود آفتاب

بهم خوابی خود کنی سربلند

که خوان گردد از نازکان ارجمند

دل روشن از روشنک برمتاب

سکندر پذیرفت ازو هر چه گفت

پذیرنده برخاست گوینده خفت

کبودی و کوژی درآمد به چرخ