کبودی و کوژی درآمد به چرخ

که با روشنی به بود آفتاب

سکندر پذیرفت ازو هر چه گفت

پذیرنده برخاست گوینده خفت

که بغداد را کرد به کاخ و کرخ

درخت کیان را فرو ریخت بار

کفن دوخت بر درع اسفندیار