شبانگاه بگریست تا بامداد

چو مهر از جهان مهربانی برید

شبه ماند و یاقوت شد ناپدید

سکندر بدان شاه فرخ نژاد

درو دید و بر خویشتن نوحه کرد

که او را همان زهر بایست خورد

چو روز آخور صبح ابلق سوار