چو روز آخور صبح ابلق سوار

شبانگاه بگریست تا بامداد

درو دید و بر خویشتن نوحه کرد

که او را همان زهر بایست خورد

طویله برون زد بر این مرغزار

سکندر بفرمود کارند ساز

برندش بجای نخستینه باز