طویله برون زد بر این مرغزار

درو دید و بر خویشتن نوحه کرد

که او را همان زهر بایست خورد

چو روز آخور صبح ابلق سوار

سکندر بفرمود کارند ساز

برندش بجای نخستینه باز

ز مهد زر و گنبد سنگ بست