نبودی مرا رنج و تیمار و درد

فراوان ببارید خون در کنار

همی گفت اگر نوذر پاک تن

نکشتی بن و بیخ من بر چمن

غم کشته و گرم دشت نبرد

که تا من کمر بر میان بسته ام

بدل خسته ام گر بجان رسته ام