تو خاکی گرت گنج باید رواست

که گنج آید از روشنائی به رنج

چرا روی آنکس که شد گنج یاب

ز شادی برافروخت چون آفتاب

که بی خواسته خاک را کس نخواست

فروزنده مرد شد خواسته

کزو کارها گردد آراسته