کله گوشه بردند بر آسمان

چو ایرانیان ان دهش یافتند

سر از چنبر سرکشی تافتند

نهادند سر بر زمین یک زمان

گرفتند بر شهریار آفرین

که یار تو بادا سپهر برین

سر تخت جمشید جای تو باد