ازین سان همی رفت روز و شبان

نماند به آوردگه بر چو شیر

سپه برنشاند و بنه برنهاد

وزان کشتنگان کرد بسیار یاد

پر از غم دل و ناچریده لبان

همه دیده پر خون و دل پر ز داغ

ز رنج روان گشته چون پر زاغ