که ملک جهان گرچه فرخ بتست

جهان جوی را آنچه آید بکار

پس از آفرین پیر بیدار بخت

چنین گفت با صاحب تاج و تخت

مزن دست سخت اندرین شاخ سست

ز تاریخ نو تا به عهد کهن

که ماند که با ما بگوید سخن