که هستش کمی رنج و بیشی و بال

تو زان ره که شد باژگونه نورد

بخواه از خدا حاجت و باز گرد

چه بندی دل خود در آن ملک و مال

به دانش ترا رهنمون کرده اند

که مال ترا حکم خون کرده اند

برنجد گلوئی که بی خون بود