ببخشید چندان در آن روز گنج

که مینو ز شرمش برآورد خوی

به می لهو می کرد با مهتران

سر و ساغرش هر دو از می گران

که آمد زمین از کشیدن به رنج

چو شب عقد خورشید درهم شکست

عقیقی در آمد شفق را به دست