وگر چند یابم بر آن دسترس

ز پیشانی پیل تا پای مور

نیاید ز من بر کسی دست زور

ندارم طمع بر زر و سیم کس

ز خلق ار چه آزار بینم بسی

نخواهم که آزارد از من کسی

ده و دوده را برگرفتم خراج