سر آدمی به که بالا بود

ملک گفت سرور منم زین گروه

چو سر زیر باشد نباشد شکوه

سر رستنی زیر زیبا بود

به ار شاه را جای باشد بلند

که تا دیده ها زو شود بهره مند

دگر زیرکی گفت کای شهریار