خوشا ملک بردع که اقصای وی

چو آب روان تشنه را درخور است

دراین غم که از تشنگی سوختم

به من ده که می خوردن آموختم

نه اردیبهشت است بی گل نه دی

تموزش گل کوهساری دهد

زمستان نسیم بهاری دهد