که بر جهد آن گز تو چیزی کند

تو سر کوچک آیی و من سر بزرگ

چنین آمدست از نقیبان پیر

که با هیچ ناداشت کشتی مگیر

بکوشد به جان تا ترا بفکند

تنم گر چه هست از مقیمان شهر

دلم نیست غافل ز شاهان دهر