تو سر کوچک آیی و من سر بزرگ

من ار بر تو چربم به هنگام کین

بوم قایم انداز روی زمین

درین هم نبردی چو روباه و گرگ

چنین آمدست از نقیبان پیر

که با هیچ ناداشت کشتی مگیر

که بر جهد آن گز تو چیزی کند