رهاننده را چاره باید نه زور

دل بسته را برگشایم ز بند

گره بر گره چون توانم فکند

چو درطاس رخشنده افتاد مور

شکیبائی آرم در این رنج و تاب

خیالیست گوئی که بینم به خواب

شنیدم رسن بسته ای سوی دار