و شاقی و شمعی روان پیش بود

ز خاصان تنی چند همراه کرد

نشان جست و آمد بر نیک مرد

ره از شب چو روز بداندیش بود

چو نزدیک غار آمد از راه دور

به غار اندر افتاد از آن شمع نور

پرستنده چون پرتو نور دید