شه از مهربانی بدو داد دست

به نور جهانداری او را شناخت

بدو گفت شخصی بهی پیکری

گمانم چنانست کاسکندری

درون رفت و پیشش به زانو نشست

بپرسید از او کاشنای تو کیست

ز دنیا چه پوشی و خورد تو چیست