به حدی که حدش ندانست کس

ز شادی دو منزل برابر دوید

به فرسنگها فرش دیبا کشید

ز نزلی که بودش بدان دسترس

ز هر موینه کان چو گل تازه بود

گرانمایه ها بیش از اندازه بود

سمور سیه روبه سرخ تیغ