که می تافت زان چاه نوری شگرف

نگه کرد فرزانه در غار تنگ

که آتش چه می تابد از خاره سنگ

فروزنده چاهی درو دید ژرف

از آن روشنائی کس آگه نبود

که جوینده را سوی آن ره نبود

بدان روشنی ره بسی باز جست