ز پیوند آن ماه پیکر عروس

از آن بیش کارد کسی در ضمیر

فرستاد و شد کید منت پذیر

جهان خسرو اسکندر فیلقوس

بر آسود کالحق بتی نغز بود

همه مغز و پالوده مغز بود

چو انگشت بر صحن پالوده راند