جهان آفریننده را کرد یاد

یکی نیمه ز امید ودیگر ز بیم

دبیر قلمزن قلم برگرفت

نخستین سخن ز افزین درگرفت

که بی یاد او آفرینش مباد

خدائی که امید و آرام ازوست

دل مرد جوینده را کام ازوست