دل مرد جوینده را کام ازوست

جهان آفریننده را کرد یاد

که بی یاد او آفرینش مباد

خدائی که امید و آرام ازوست

به بیچارگی چاره کار ما

درآب و در آتش نگهدار ما

چو بخشش کند ره نماید به گنج