همان سبزه کو بر لب حوض رست

برانگیخته موج ازان آبگیر

چو آبی که بادش کند بی قرار

شکن برشکن می دود برکنار

به سبزی بران حوض بستند چست

چو مانی رسید از بیابان دور

دلی داشت از تشنگی ناصبور