به سبزی بران حوض بستند چست

چو آبی که بادش کند بی قرار

شکن برشکن می دود برکنار

همان سبزه کو بر لب حوض رست

چو مانی رسید از بیابان دور

دلی داشت از تشنگی ناصبور

سوی حوض شد تشنه تشنه فراز