به اندازه ای کن بر انداز خویش

که گردی ز ناخوردگی دردمند

چنان نیز یکسر مپرداز گنج

گه آیی ز بیهوده خواری به رنج

که باشد میانه نه اندک نه بیش

چو رشته ز سوزن قوی تر کنی

بسا چشم سوزن که در سر کنی