چو می خوردی از لطف اندام وی

ز مه طوق برده ز خورشید گوی

ز ابرو کمان کرده و ز غمزه تیر

به تیر و کمان کرده صد دل اسیر

ز حلقش پدید آمدی رنگ می

هزار آفرین بر چنان دایه ای

که پرورد از انسان گرانمایه ای