هزار آفرین بر چنان دایه ای

به تیر و کمان کرده صد دل اسیر

چو می خوردی از لطف اندام وی

ز حلقش پدید آمدی رنگ می

که پرورد از انسان گرانمایه ای

نزد بر کس از تنگ چشمی نظر

ز چشمش دهانش بسی تنگ تر