نزد بر کس از تنگ چشمی نظر

ز حلقش پدید آمدی رنگ می

هزار آفرین بر چنان دایه ای

که پرورد از انسان گرانمایه ای

ز چشمش دهانش بسی تنگ تر

تو گفتی که خود نیست او را دهان

همان نام او (نیست اندر جهان)