شه از پیش پیکر تهی کرد جای

ز خوبی چنان ساختش نقش بند

که بربست بر نقش ترکان پرند

چو پیکر برانگیخت پیکر نمای

به هر جا که می رفت می ریخت گنج

به امید راحت همی برد رنج

به هر هفته ای منزلی چند راند