سرافکنده تیغ گشت آفتاب

زمین فرش سیفور چون درنوشت

برآورد سر صبح با تیغ و طشت

بدان تیغ کز طشت بنمود تاب

برون آمد از پرده تیره میغ

ز هر تیغ کوهی یکی کوه تیغ

دو لشگر نگویم دو دریای خون