بران دست و تیغ آفرین خوان شده

در آن حمله کان کوه آهسته کرد

صد افکند و صد کشت و صد خسته کرد

شه از شیر مردیش حیران شده

بدین گونه می کرد پیگارها

همی ریخت آتش در آن خارها

فلک تا نشد بر سرش مشگسای