همی ریخت آتش در آن خارها

شه از شیر مردیش حیران شده

بران دست و تیغ آفرین خوان شده

بدین گونه می کرد پیگارها

فلک تا نشد بر سرش مشگسای

نیامد ز آوردگه باز جای

چو در برقع کوه رفت آفتاب