کز آهن نگردد پراکنده میغ

یکی تن شد ار زانکه روئین تنست

توان کندن از جایش ار زاهنست

نباید بر او زخم راندن به تیغ

سرش را مگر در کمند آوری

به خم کمندش به بند آوری

گرش می نشاید به شمشیر کشت