گهی گوش بر لعل ناسفته کرد

همان مشگبو باده می خورد شاه

همان پرده می داشت مطرب نگاه

گهی سفته لعلی به پیمانه خورد

بهر می که می خورد می ریخت رنج

به خواهنده می داد دیبا و گنج

درآمد به افسانهای دراز