بغلطید چون سایه در پای تخت

میی چند با گوهرش یار کرد

به می گوهرش را پدیدار کرد

چو مستی درامد بران شوربخت

ز توسن دلی گرچه با کس نساخت

نوازنده خویشتن را شناخت

از آنجا سراسیمه بیرون دوید