چو شه دید در خرگه آن ماه را

نه در مار در مهره مار دید

ز شرم شه آن لعبت نازنین

چو لعبت به سر درکشید آستین

ز مردم تهی کرد خرگاه را

در آن ترک خرگاهی آورد دست

شکنج نقابش ز رخ برشکست