شکاری کنیزی شکر خنده یافت

تماشاگه گل بناگوش او

چو خسرو در آن روی چون ماه دید

صنم خانه ای در نظر گاه دید

که خود را به آزادیش بنده یافت

کنیزی که صاحب غلامش بود

ببین تا چه دلها به دامش بود