که گر زهره باشد گدازد ز شرم

ندارد چو من خاکی آن دسترس

که با آب حیوان برارد نفس

که را زهره کاینجا کند ناله نرم

سفالی که ماراست ناسفتنیست

چو گوئی بگو اندکی گفتنیست

من آن سفته گوشم که خاقان چین